محمد مهدی عابدی اندانی

مقدمه: بررسیهای تهاجمی ازجمله آنژيوگرافی عروق کرونر يک تجربه تنشزا برای بيماران تحت آنژيوگرافی عروق کرونر است که میتواند بر روی پارامترهای هموديناميک تأثير داشته باشد.روش بررسی: اين مطالعه از نوع نيمه تجربی و با هدف تعيين تأثير بهکارگيری روش آرامسازی بر روی علايم هموديناميک بر روی 40 بيمار تحت آنژيوگرافی عروق کرونر بستری در بخشهای قلب و بعد از آنژيوی بيمارستان شهيد بهشتی زنجان در سال 1382 انجام شد. با توجه به شرايط و روش نمونهگيری در دسترس وبه صورت تصادفی بيماران در دو گروه شاهد و آرامسازی مورد مطالعه قرار گرفتند. متغيرهای مورد بررسی علاوه بر اطلاعات دموگرافيک شامل متغيرهای هموديناميک نيز بود. در گروه آرامسازی، پژوهشگر روز قبل از آنژيوگرافی به صورت فردی در ارتباط با تاثير آرامسازی صحبت مینمود وسپس پژوهشگر يک بار با کمک مددجو موارد آرامسازی را انجام میداد واز مددجو بعد از يادگيری کامل میخواست که 2-3 بار قبل از رفتن به آنژيوگرافی آرامسازی را انجام دهد و در گروه شاهد بيماران فقط مراقبتهای معمول قبل از آنژيوگرافی را دريافت میکردند. در هردو گروه پارامترهای هموديناميک 12-8 و نيم ساعت قبل، حين و پس از آنژيوگرافی اندازهگيری شد.سپس با استفاده از آزمونهای آماری تی مستقل و chi-squre دادههای حاصل تجزيه وتحليل آماری شد.يافتهها: نتايج نشان داد که تعداد تنفس نيم ساعت قبل از آنژيوگرافی، ميانگين فشار خون دياستوليک و تعداد تنفس پس از آنژيوگرافی در گروه آرامسازی از نظر آماری نسبت به گروه شاهد کاهش معنیداری را نشان داد ( 05/0 P< ). در ساير متغيرها با وجودیکه از نظر آماری اختلاف معنیداری مشاهده نشد، اما غالبا متغيرها از نظر بالينی در گروه آرامسازی نسبت به گروه شاهد کاهش معنیداری را نشان میداد که در بهبود وضعيت هموديناميک بيماران قلبی میتواند مثمر ثمر باشد. نتيجهگيری: با نتايج بهدست آمده از اين مطالعه میتوان توصيه نمود، که قبل ازمداخلات تهاجمی مانند آنژيوگرافی، روش آرامسازی بنسون به عنوان يک مداخله مراقبتی و حمايت روانی و بدون عوارض سوء برای بيماران استفاده گردد.